رادیوگرافی دندان

در این بخش به یکی از روش‌های تشخیص پوسیدگی دندان خواهیم پرداخت.

رادیوگرافی

رادیوگرافی‌ها در موارد زیر کاربرد دارند:

الف) تأیید پوسیدگی‌های پروکزیمالی در مواردی که از لحاظ کلینیکی مشکوک به وجود پوسیدگی هستیم.

ب) آشکار نمودن ضایعات پروکزیمالی اولیه که هنوز حفره ایجاد نشده است و قابل درمان با روش‌های پیشگیری هستند.

ج) بررسی دوره‌ای ضایعات جهت پی بردن به شروع فعالیت پوسیدگی در آن‌ها.

د) پی بردن به اندازه و وسعت ضایعه. البته باید بخاطر داشت که اندازه واقعی ضایعه همیشه بزرگتر از اندازه رادیوگرافیک آن است.

البته هدف اصلی استفاده از رادیوگرافی، جدا کردن ضایعات از لحاظ نوع درمان می‌باشد. بدین صورت که برخی ضایعات واقعاً نیاز به درمان‌های ترمیمی داشته در صورتی که بقیه موارد را می‌توان با درمان‌های پیشگیری از قبیل فلورایدتراپی درمان کرد.

 

رادیوگرافی‌های داخل دهانی که به منظور تشخیص پوسیدگی‌ها به کار می‌روند شامل بایت وینگ دندان‌های خلفی و پری اپیکال دندان‌های قدامی هستند.

 

از این روش می‌توان برای تشخیص پوسیدگی‌های پروکزیمالی قدامی و بعضی از پوسیدگی‌های خلفی و همچنین سندرم دندان ترک خورده استفاده کرد.

هر بیمار جدیدی که به مطب مراجعه می‌کند باید یک سری رادیوگرافی تهیه کند تا بتوان وجود یا عدم وجود پوسیدگی‌ها را بررسی نمود و حد استخوان اطراف دندان را تخمین زد. این رادیوگرافی‌ها به عنوان معیار پایه‌ای برای مقایسه با رادیوگرافی‌های بعدی بیمار نگهداری و حفظ می‌شوند. اینکه بیمار چند ماه بعد رادیوگرافی چک آپ تهیه کند بستگی به استعداد پوسیدگی او دارد و با تهیه این رادیوگرافی‌ها، دندانپزشک می‌تواند تخمین بزند که آیا پوسیدگی‌ها پیشرفت کرده اند یا خیر.