ارزیابی ریسک پوسیدگی و معیارهای مداخله
همواره بین دندانپزشکان از نظر زمان تصمیمگیری جهت ترمیم یک ضایعه پوسیده و با ارزیابی دورهای آن اختلاف نظر وجود داشته است. هدف از نگارش مقالههای ارزیابی ریسک پوسیدگی در ادامه، ارائه معیارهایی جهت سهولت تصمیمگیری دندانپزشکان در مورد مشکل فوق میباشد. تصمیم در مورد اقدام به ترمیم پوسیدگی یکی از مهمترین تصمیمهای دندانپزشکی است.
تهیه حفره، فرآیندی برگشت ناپذیر بوده و دندان را در مسیر روند ترمیم قرار میدهد. تمام ترمیمها به مرور زمان دچار تخریب شده و در صورتی که نتوان آن را پالیش و یا تصحیح کرد باید تعویض شوند. در صورتی که ترمیم قدیمی برداشته شود ناخودآگاه قسمتی از نسج سالم کنار ترمیم قدیمی نیز تراش خورده و حفره وسیعتر میشود و گاهی اوقات ممکن است حتی نیاز به پوشش کاسپهای ضعیف شده توسط ترمیمهای غیرمستقیم باشد. گاهی اوقات در حین اعمال یادشده ممکن است پالپ دندان نیز درگیر شود. به همین خاطر بهتر است تا زمانی که لزوم انجام ترمیم حس نشود از دست زدن به چنین کاری خودداری نمود و با روشهای محافظهکارانه و پیشگیرانه طول عمر دندان را افزایش داد. تا همین اواخر معیار شروع کار ترمیمی عبارت بود از اینکه در سطح ضایعه حفره ایجاد شده و یا پوسیدگی در کلیشه رادیوگرافی به عاج رسیده باشد.
درصورتی که بخواهیم این معیارها را در تمام موارد صدق دهیم باید تمام پوسیدگیهای متوقف شده یا غیر فعال را بی جهت ترمیم کنیم. به همین خاطر امروزه در صورتی که پوسیدگی در کلیشه رادیوگرافی به عاج رسیده باشد و علائم پیشرفت را در خود نشان دهد اقدام به ترمیم آن میشود. پوسیدگیهایی را که در سطح آنها حفره ایجاد شده باشد نیز باید ترمیم نمود. در مورد پوسیدگیهایی که به عاج رسیده باشند نیز در صورتی که بیمار جز گروه با ریسک بالا یا متوسط باشد بهتر است عمل ترمیم انجام گیرد.
