تهیه حفرات پروکزیمالی در دندانهای خلفی (2)
در تهیه حفره برای ترمیم ضایعات پروکزیمالی، احتمال صدمه زدن به نسج سالم دندان مجاور (توسط روش های قدیمی) وجود دارد و این کاری است بسیار حساس، تشخیص بین تراش حفرات اکلوزالی و پروکزیمال اهمیت زیادی دارد، چون ممکن است با وجود اینکه پروکزیمال دندان پوسیده است سطح اکلوزال آن سالم باشد.
تکنیک تونل
تکنیک تونل: در این روش با حفظ مارجینال ریج از سطح اکلوزال به زیر پوسیدگی نقب زده شده و پس از برداشتن پوسیدگی، حفره ایجاد شده با ماده ترمیمی مناسب ترمیم میشود. البته لازم به ذکر است که این روش، طول عمر کلینیکی زیادی نمیتواند داشته باشد و پس از مدتی مارجینال ریج نامبرده که به خاطر آن این تونل حفره شده، میشکند. از طرف دیگر در این روش به علت عدم وجود دید کافی امکان حذف کامل پوسیدگی، خصوصاً در محل اتصال مینایی_عاجی اکلوزالی وجود نداشته و این خود میتواند نقطه ضعفی برای این روش محسوب شود.
همچنین مسأله انتخاب مادهای که بتواند کاملا در این حفره نفوذ کرده و قدرت کافی داشته باشد مورد سؤال است. تهیه حفره برای آمالگام و کامپازیت تا حدی متفاوت است. گرچه لازم به ذکر است که نقاط تماس خصوصاً جینجیوالی باید همواره برداشته شوند، چون عموماً پوسیدگیهای پروکزیمالی از ناحیه زیر کانتکت شروع میشوند و باز نکردن آن موجب میشود که پوسیدگی در آن ناحیه باقی بماند. فرم حفرات کامپازیتی باید قاشقی شکل باشد و لزومی به تیز کردن زوایا وجود ندارد. برای این کار میتوان از فرزهای گلابی شکل استفاده کرد. دیوارههای پروکزیمال با وسایل دوار و یا دستی پخ شده و مارجینهای حفره به امبرژرها باز میشوند. تمام میناهای ضعیف و شکننده باید برداشته شده، ولی میناهای بدون پشتیبان و قوی باید باقی بمانند . جهت افزایش گیر حفره نیازی به ایجاد گیر مکانیکی نیست.
برخلاف کامپازیت، حفرات تهیه شده برای آمالگام باید فرم جعبهای داشته و دیوارههای آن به سمت اکلوزال متقارب باشند. به همین خاطر به هنگام تهیه حفرات آمالگام، نسج سالم بیشتری از دندان تخریب میشود.
با توجه به این مسأله استفاده از آمالگام برای ترمیم یک پوسیدگی اولیه پروکزیمالی کار عاقلانه ای نیست. میناهای بدون پشتیبان در تمام نقاط باید با وسایل دستی و یا اولتراسونیک برداشته شوند، چون استفاده از فرز برای صاف کردن دیوارههای پروکزیمال میتوان موجب صدمه به دندان مجاور شود. در صورتی که سطح اکلوزال دندان نیز پوسیده باشد. تراش این قسمت میتواند موجب افزایش گیر ترمیم آمالگام شود و نیازی به گیر اضافه نمیباشد، ولی اگر سطح اکلوزال دندان سالم بوده و یک حفره جعبهای ساده تراشیده شده باشد، بهتر است برای افزایش گیر از دوشیار گیردار در دیوارههای باکال و لینگوال باکس پروکزیمال سود جست. این شیارها را میتوان با فرزهای کوچک گرد آنگل تراش داد. بدون ترتیب پس از تهیه حفره آمالگام به روش فوق فقط لازم خواهد بود که دیوارهها صاف شوند.
