تهیه حفرات پروکزیمالی در دندان‌های خلفی (1)

در تهیه حفره برای ترمیم ضایعات پروکزیمالی، احتمال صدمه زدن به نسج سالم دندان مجاور (توسط روش های قدیمی) وجود دارد و این کاری است بسیار حساس، تشخیص بین تراش حفرات اکلوزالی و پروکزیمال اهمیت زیادی دارد، چون ممکن است با وجود اینکه پروکزیمال دندان پوسیده است سطح اکلوزال آن سالم باشد.

در صورتی که سطح اکلوزال دندان سالم باشد، جهت تأمین گیر ترمیم‌های پروکزیمالی آمالگام نیازی به تراش دم چلچله نیست. برخلاف پره مولر که به علت کوچک بودن سطح اکلوزال ممکن است نتوان ترمیم‌های اکلوزالی و پروکزیمالی را جدا از هم تراش داد. در دندان‌های مولر دائمی گاهی اوقات بهتر است حتی چهار حفره جداگانه تراشیده شود، مثلاً دو حفره پروکزیمالی مزیالی و دیستالی و دو حفره کوچک اکلوزالی.

روش‌های دسترسی به پوسیدگی‌های پروکزیمالی دندان‌های خلفی برحسب جهت تراش مسیر است که عبارتند از:

_اکلوزالی: با نفوذ از ورای مارجینال رایج

_اکلوزالی: باروش تونل و حفظ مارجینال ریج

_باکالی یا لینگوالی: البته این روش محدود به مواردی است که دندان دچار کج شدگی لینگوالی شده باشد و نفوذ از اکلوزال موجب از بین رفتن مقدار زیادی از نسج سالم دندان شود.

_مستقیم از طریق پروکزیمال: در مواردی امکان پذیراست که دندان مجاور از دست رفته باشد و تراش همانند یک حفره سرویکالی انجام می‌شود.

قسمت اعظم تراش‌های پروکزیمالی از راه اکلوزال انجام می‌گیرد که این می‌تواند به علت آموزش‌های داده شده در مراکز علمی باشد. به همین خاطر بهتر است ابتدا بررسی شود که آیا امکان دسترسی به پوسیدگی از سمت باکال و لینگوال وجود دارد و در صورت مثبت بودن پاسخ، مارجینال ریج سالم دندان حفظ شود. البته یکی دیگر از روش‌های رسیدن به پوسیدگی پروکزیمالی، تکنیک تونل است که در این روش با حفظ مارجینال ریج از سطح اکلوزال به زیر پوسیدگی نقب زده شده و پس از برداشتن پوسیدگی،حفره ایجاد شده با ماده ترمیمی مناسب ترمیم می شود. 

ادامه مقاله را از اینجا دنبال کنید.