تکنیک‌های جدید تراش و تهیهٔ حفره
روش‌های جدید تراش حفرات دندانی با آنچه که در دههٔ قبل انجام می‌گرفت، بسیار متفاوت است، و این خود نتیجهٔ پیشرفت‌هایی است که در انواع باندینگ‌ها و کامپازیت‌ها صورت گرفته است. امروزه به ایجاد فرم‌های گیردار و باز کردن غیر ضروری کانتکت‌ها نیازی نیست و کافی است که بافت پوسیدهٔ دندان برداشته شود و دیواره‌های حفره در مینا و عاج سالم قرار گیرند.
انواع تراش حفرات کامپازیت خلفی
۱-حفرات جعبه‌ای شکل
این حفرات در مواردی تراشیده می‌شوند که دندان مورد نظر قبلاً با آمالگام ترمیم شده باشد و اکنون به علل مختلف نیاز به تعویض یا ترمیم داشته باشد. کفه‌های جینجیوال این حفرات در صورتی که فاقد مینا باشد، بدون بول و به صورت جعبه‌ای، شکل داده می‌شوند.
۲-حفرات جعبه‌ای همراه بِوِل
این نوع تراش در مواردی به کار می‌رود که آمالگام قبلی دندان برداشته شده و تماس دیواره‌های پروکزیمالی حفره با دندان مجاور به علت تراش قبلی برای آمالگام باز شده باشد. در این صورت، مارجین‌های مینایی پروکزیمالی با فرز الماسی شعله‌ای Bevel می‌شوند.
۳-حفرات اصلاح شده (Modified)
به طور کلی در مواردی می‌توان از این روش استفاده نمود که دندان دارای پوسیدگی اولیه بوده و برای آمالگام تراش نخورده باشد. در این صورت، تراش دندان محدود به بافت پوسیده بوده، و تمام بافت سالم دندان حفظ خواهد شد. میناهای اطراف حفره نیز تا حد امکان نگه داشته می‌شود و کانتکت‌های بین دندانی مانند حفرات آمالگام باز نمی‌گردد، مگر کانتکت‌هایی که پوسیده باشند.
