روش‌های ایجاد چسبندگی توسط باندینگ‌های جدید
نسل‌های اولیهٔ باندینگ‌ها بر پایهٔ پیوند شیمیایی یا اتصال فسفاته، با عاج استوار بودند که استحکام چندان بالایی نداشتند. به دنبال پیشرفت در زمینهٔ چسبندگی مشخص شد که لایهٔ اسمیر و دبری‌های موجود روی عاج که دهانهٔ توبول‌های عاجی را پر می‌کنند، تأثیر زیادی بر کارآیی باندینگ دارند.به همین دلیل کاندیشنینگ عاج مطرح شد که با حذف یا تغییر لایهٔ اسمیر سبب افزایش استحکام اتصال به عاج گردید.
روش‌های ایجاد چسبندگی توسط باندینگ‌های جدید، بر پایهٔ تشکیل لایهٔ هیبرید به عنوان مکانیسم اتصال استوار هستند. این مفهوم را اولین بار ناکابایاشی ارائه کرد. لایهٔ هیبرید یا لایهٔ تقویت شده با رزین، به دنبال انتشار و نفوذ رزین‌ها در عاجی که بر اثر کاندیشینگ تا حدی دمینرالیزه شده و پلیمریزاسیون این رزین‌ها،ایجاد می‌شود. این سیستم‌ها نسل‌های چهارم و پنجم باندینگ‌ها را تشکیل می‌دهند( سیستم‌های توتال اچ)،که به منظور ایجاد لایهٔ هیبری، اچ کردن عاج آنها ضروری است. تکنیک توتال اچ را برای اولین بار فوزایاما مطرح کرد که در آن کاندیشنر اسیدی به طور همزمان بر روی عاج و مینا استفاده می‌شود تا همانند مینای اچ شده، در عاج هم، گیر میکرومکانیکی برای اتصال ایجاد گردد. البته مکانیسم شکل‌گیری این گیر میکرومکانیکی در عاج با مینا بسیار متفاوت است که در ادامه توضیح داده خواهد شد.
