راهبردهایی برای کاربرد کلینیکی کامپازیت‌ها
حساسیت کلینیکی کار با کامپازیت‌ها خیلی بالاست.البته در موارد مناسب و با تکنیک‌های صحیح و انجام دقیق تمام مراحل کار، نتیجهٔ ترمیم بسیار عالی خواهد بود.
به همین دلیل توجه به نکات زیر در کاربرد کلینیکی کامپازیت‌ها ضروری است:
•سعی در متراکم کردن کامپازیت نداشته باشید. این ماده آمالگام نیست و راه کار کردن با آن کاملاً متفاوت است. کامپازیت را باید با دیوارهای حفره منطبق کرد و آن را فرم داد. متراکم نمودن کامپازیت به‌خصوص اگر نوار ماتریکس محکم در جای خود ثابت نشده باشد، موجب بیرون‌زدگی ترمیم(Overhang) خواهد شد که در این موارد برداشتن این اضافات کاری بسیار دشوار می‌باشد و اغلب مجبور به تعویض ترمیم خواهیم شد.
•در حفرات پروکزیمالی بهتر است ابتدا دیوارهٔ پروگزیمال حفره فرم داده شود، سپس سطح اُکلوزال به صورت یک حفرهٔ یک سطحی ترمیم گردد. یکی از مزایای این روش کاهش اثر انقباض ناشی از پلیمریزاسیون می‌باشد.
•به هیچ عنوان برای ترمیم یک حفرهٔ وسیع و عمیق با دیواره‌های متقابل از یک تودهٔ بزرگ کامپازیت استفاده نکنید، چون انقباض ناشی از پلیمریزاسیون کامپازیتی با این حجم، دیواره‌ها را تحت کشش قرار داده، باعث احساس درد در بیمار هنگام جویدن غذا می‌شود. اگر این دیواره‌ها بسیار نازک و فاقد پشتیبان باشند، امکان ترک خوردن آنها در اثر استرس‌های ناشی از پلیمریزاسیون وجود دارد.
•یکی از مشکلات کار با کامپازیت‌ها به‌خصوص در دندان‌های خلفی ایجاد تماس مناسب با دندان مجاور (Contact) می‌باشد. در این موارد بهتر است از نوارهای نازک فلزی استفاده شود، به شرطی که عمل تاباندن نور پس از برداشتن نوار ماتریکس فلزی از ورای مینای باکال و لینگوال به مدت ۲۰ثانیه برای هر طرف انجام گیرد.استفاده از وج‌های چوبی و با فشار مناسب که به خوبی در کنار نوارهای نازک قرار داده شوند، می‌تواند نقاط تماس محکم‌تر و مطلوب‌تری ایجاد کند. نمونه‌ای از انواع این نوارهای فلزی نازک، نوار ماتریکس‌های تکه‌ای (Sectional) می‌باشد. از نوار ماتریکس‌های شفاف برای بستن تماس بین دندانی در حفرات پروکزیمالی به‌خصوص در دندان‌های خلفی استفاده نکنید چرا که هم کار با دندان مجاور به خوبی و محکم بسته نشود.
•برای آسان کردن کار با کامپازیت‌ها وسایل مخصوص وجود دارد. برای نمونه وسایلی که به سطح کامپازیت نمی‌چسبند و به وسیلهٔ آنها می‌توان به راحتی این مواد را فرم داد.•از آنجایی که اکسیژن هوا مانع از پلیمریزاسیون کامپازیت‌ها می‌گردد، سطح خارجی ترمیم‌های کامپازیتی که در مجاورت هوا قرار گرفته‌اند با یک لایه از کامپازیت پلیمره نشده پوشیده می‌شود. وجود این لایه برای اضافه کردن لایهٔ بعدی کامپازیت ضروری است.از طرف دیگر لایهٔ نهایی ترمیم‌های کامپازیتی نیز دچار عدم پلیمریزاسیون در سطح مجاور هوا می‌باشد. وجود این لایهٔ نرم در سطح ترمیم، سایش کامپازیت را افزایش می‌دهد. عدم پلیمریزاسیون کامل این سطح تغییر رنگ کامپازیت را نیز بیشتر می‌کند. برای حل این مشکل می‌توان در سطح خارجی ترمیم، کامپازیت بیشتری گذاشت و سپس با پرداخت ترمیم این لایه را برداشته، به کامپازیت زیر این لایهٔ پلیمریزه نشده می‌توان به کار برد، پوشاندن سطح ترمیم با لایه‌ای از مادهٔ عایق اکسیژن مانند ژل گلیسیرین پیش از کیورینگ نهایی می‌باشد.
•استفاده از وج برای ترمیم‌های پروکزیمالی امری ضروری است چرا که وج علاوه بر ایجاد فضایی برای پاپیلای بین دندانی، موجب تشکیل تماسی مناسب و محکم با دندان مجاور می‌گردد. این موضوع در ترمیم‌های کامپازیتی اهمیت بیشتری دارد. وجی که با فشار مناسب و محکم به کار رفته باشد، با ایجاد فاصله‌ای بین دندان‌های مجاور باعث می‌شود ترمیم طوری شکل گیرد که بعد از برداشتن وج و نوار، تماس بین دندانی محکمی ایجاد گردد.برخی معتقدند که هنگام ترمیم حفرات سه سطحی MOD نباید هر دو طرف حفره با هم وج‌گذاری شوند، چرا که در صورت انجام این کار بر اثر فشار وج‌ها دندان مختصری از حفرهٔ دندانی بیرون می‌آید، این مسأله بعد از اتمام ترمیم برداشتن وج‌ها می‌تواند باعث اختلال در اکلوژن گردد. به همین دلیل پیشنهاد می‌شود که پس از بستن نوار ماتریکس ابتدا یک سمت وج‌گذاری شده، ترمیم شود، سپس این وج کمی شل گردد و وج سمت دیگر محکم شود و سطح مقابل نیز ترمیم گردد.
