نکته‌های کلیدی چسبندگی مینا
روش اتصال به مینا توسط بونوکور در سال ۱۹۵۵ ابداع گردید. طبق گزارش وی پس از اسید اچ مینا با اسید فسفریک ۸۵٪ به مدت دو دقیقه، افزایشی صد برابر در ایجاد اتصال پلی متیل متاکریلات به دندان مشاهده شد. از آن زمان به بعد محققان بسیاری تلاش نموده‌اند تا روش‌های قابل اعتماد و با دوامی برای ایجاد چسبندگی رزین‌ها و بافت‌های دندان ابداع کنند.
اسید اچ، سطح صاف و یکنواخت مینا را به سطحی بسیار نامنظم و دارای خلل و فرج متعدد تغییر داده، انرژی آزاد سطحی آن را افزایش می‌دهد ( حدوداً بیش از ۲ برابر انرژی سطح مینای اچ نشده). هنگامی که ادهزیو (رزین سیّال) روی این سطح نامنظم اچ شده قرار می‌گیرد، به داخل سطح نفوذ کرده، با پلیمریزه شدن در این خلل و فرج،در داخل سطح مینا قفل می‌شوند. شکل‌گیری استطاله‌های رزینی داخل سطح مینا،اساس فرآیند چسبندگی رزین به مینا است. استطاله‌های رزینی که در انتهای هر منشور مینایی شکل می‌گیرند (میکروتگ‌ها)، به علت تعداد بیشتر و سطح تماس بزرگ‌تر نقش بیشتری در ایجاد اتصال نسبت به استطاله‌های رزینی ایجاد شده بین منشورهای مینایی (ماکروتگ‌ها) ایفا می‌کنند.
نکته‌های کلیدی چسبندگی مینا عبارتند از:
۱-انرژی آزاد سطحی مینا پس از اچینگ بیشتر شده، تمایل به جذب و اتصال آن نیز بیشتر می‌شود.
۲-اچینگ باعث ایجاد بی‌نظمی‌های میکروسکوپی و افزایش سطح موجود برای اتصال شده، با ایجاد میکروتگ‌ها باند مناسبی به وجود می آورد.
۳-غلظت اسید فسفریک رایج ۳۷٪ می‌باشد.
۴-زمان اچینگ ۱۵ ثانیه کافی بوده، نیازی به زمان بیشتر نمی‌باشد.
۵-زمان حداقل ۱۵ ثانیه برای شستشوی سطح اچ شده لازم می‌باشد.
۶-هم اسید و هم باندینگ با حرکت ضربه‌ای برس روی سطح مینا استفاده شده، به باندینگ فرصت نفوذ کامل به داخل مینای اچ شده داده شود.
۷-در صورت ایجاد آلودگی جزئی مینای اچ شده با بزاق، شستن سطح بدون اچینگ کفایت می‌کند، ولی اگر آلودگی با بزاق زیاد باشد و یا این سطح با خون آلوده شود، اچینگ مجدد مینا به مدت ۱۰ثانیه لازم خواهد بود.
