روش Wet Bonding
در سیستمهای باندینگ امروزی، مونومرهای پرایمر هیدروفیل در حلّالهای فرّار حل میشوند. نمونهٔ این حلالها اتانول یا استن است.این حلّالها به جابهجایی آب باقیمانده کمک کرده، باعث انتقال مونومرها به داخل توبولهای عاجی و فضاهای نانومتری بین شبکهٔ کلاژن میشوند.
لازم به ذکر است که روش Wet Bonding، ظاهراً حساسیت تکنیکی بالاتری دارد. چرا که:
۱.تعیین میزان دقیق رطوبت لازم پس از اچینگ سطح عاج مشکل است.(مؤثرترین اقدام، برداشت آب اضافی به کمک روش Blot Dry یا برداشت آب اضافی با یک تکه پنبه و یا اسپری هوای ملایم و کوتاه میباشد.)
۲.اُستُن به سرعت از باندینگهای بر پایهٔ اُسِتُن تبخیر شده، درصد مونومر نسبت به محتوای استن افزایش مییابد و نهایتاً میزان نفوذکنندگی مونومرها بر روی شبکهٔ کلاژن عریان شده کاهش پیدا میکند.( بلافاصله پس از ریختن باندینگ در ظرف مخصوص، باید درب ظرف را بسته و باندینگ خارج شده را به سرعت بر سطح اچ شده قرار داد).
۳.مشکل دیگر روش wet Bonding این است که با حفظ رطوبت دیوارههای حفره پس از اچینگ، ظاهر سفید برفکی مینا که بیانگر انجام صحیح عمل اچینگ است، مشاهده نخواهد شد.
این در حالی است که سیستمهای باندینگ بر پایهٔ آب از نظر کیفیت پیوند به عاج خشک و یا مرطوب شبیه هستند. در صورت خشک کردن عاج و استفاده از این باندینگها، آب کافی جهت انبساط مجدد شبکهٔ کلاژن خشک شده در آنها فراهم است و در صورت مرطوب بودن سطح عاج به مقدار خیلی جزئی، باندینگ قادر است آب اضافی درون خود پرایمر و آب باقی ماندهٔ سطح عاج را دور کند.در حین استفاده از سیستمهای چسبنده بر پایهٔ آب میتوان سطح عاج را به کمک پوآر هوا خشک کرده، سپس با آب یا HEMA یا محلول کلر هگزیدین آن را به میزان خیلی کم دوباره مرطوب کرد. مطالعات جدید نشان دادهاند که کاربرد کلرهگزیدین حتی با غلظت خیلی کم، احتمال فعالیت لیز کنندههای کلاژن موجود را کمتر کرده، یکپارچگی لایهٔ هیبرید را بیشتر حفظ میکند و در نتیجه دوام باند نیز بیشتر خواهد بود. لازم به ذکر است که وجود دبریهای کلرهگزیدین که بر اثر کاربرد این ماده پس از اچ کردن ایجاد میشود، اثر سوئی بر استحکام باند به عاج ندارد.در آخر اینکه مطالعات کلینیکی نشان میدهند به دلیل حساسیت تکنیکی بالای باندینگهای بر پایهٔ استن، که علل آن در بالا ذکر شد، این باندینگها اغلب گیر و Seal کمتری نسبت به باندینگهای بر پایهٔ اتانول ایجاد میکنند.
