رادیوگرافی دورهای دندان
برای اینکه بتوان رادیوگرافیهای دوره ای را باهم مقایسه کرد بهتر است تمام رادیوگرافیها با نگهدارنده فیلم تهیه شوند تا زاویه تابش اشعه در تمام موارد یکسان باشد. امروزه با استفاده از فیلمهای سریعتر که میزان تابش اشعه در آنها کمتر است، رادیوگرافیهایی به دندانپزشکان تحویل داده میشود که وضوح آنها به خوبی فیلمهای قدیمی (با میزان تابش اشعه بالاتر) نیست. این مسأله موجب دشوارتر شدن تشخیص پوسیدگیهای اولیه شده است. البته استفاده از وسایل بزرگنمایی می تواند کمک کننده باشد. باید در نظر داشت که استفاده از فیلمهای سریع تر، از لحاظ اخلاقی به نوع بیمار است، چون کمتر تحت تابش اشعه قرار میگیرد و بهتر است از اینگونه فیلمها استفاده شود.
امروز با ظهور تکنولوژیهای جدید همانند رادیوگرافی دیجیتال و استفاده از نرم افزارهای همراه آن، تشخیص پوسیدگیها با سهولت بیشتری انجام میگیرد. در این روش به جای استفاده از فیلمهای رادیوگرافی عادی، صفحات فسفری خاصی که به اندازه فیلمهای معمولی است به کاربرده میشوند. صفحه مزبور به همان میزان فیلمهای عادی تحت تأثیر اشعه قرار گرفته سپس از طریق کامپیوتر،کلیشه رادیوگرافی را روی صفحه مانیتور نشان میدهد.
حسن این سیستمها پایین بودن دز اشعه و سرعت نمایش تصویر است. البته قیمت این دستگاهها نسبتاً بالا است. این سیستم را میتوان همراه نرم افزارهای تشخیص پوسیدگی به کار برد که بر مبنای رادیوگرافی ساب ترکشن (Sabtraction) عمل میکنند و میتوانند ضایعات اولیه را به راحتی تشخیص دهند و به منظور مقایسه رادیوگرافیهای دورهای و پی بردن به پیشرفت ضایعه، کاربرد زیادی داشته باشند.
این سیستمها در مراحل اولیه تکاملی خود هستند و به بررسی بیشتری نیاز دارند. بهترین نوع رادیوگرافیها برای تشخیص پوسیدگیها، رادیوگرافیهای پری اپیکال تمام دهانی میباشند. (قابلیت تشخیص صحیح پوسیدگی حدود۷٪است) و بعد از آن، رادیوگرافیهای بایت وینگ بیشترین ارزش تشخیصی را دارا هستند (حدود ۴۰٪تا۶۵٪). رادیوگرافیهای پانورامیک برای تشخیص پوسیدگیها کمترین ارزش را دارند (حدود۱۸٪) که متأسفانه اکثر دندانپزشکان از این نوع رادیوگرافی جهت تشخیص پوسیدگی استفاده میکنند.
