طبقه‌بندی کامپازیت‌ها

کامپازیت‌های دندانی را اغلب براساس مقدار و اندازهٔ فیلرهای موجود در آنها، نوع و جنس فیلرها و ماتریکس آنها، روش پلیمریزاسیون و یا کاربردهایشان طبقه‌بندی می‌کنند.بعضی روش‌های طبقه‌بندی کامپازیت‌ها چندان بیانگر خواص مکانیکی و فیزیکی آنها نیستند، مثل طبقه‌بندی بر اساس ترکیب ماتریکس و یا روش پلیمریزاسیون آنها (Self – Dual – Light curing).به همین دلیل در این قسمت کامپازیت‌ها براساس مقدار و اندازهٔ فیلرهایشان که کاربردی‌تر است تقسیم شده‌اند.

مقدار فیلر

به طور کلی هرچه مقدار فیلرهای موجود در کامپازیت‌ها نسبت به ماتریکس آلی افزایش یابد خصوصیات مکانیکی آنها بهتر خواهد شد‌. مقدار فیلرها را براساس درصد وزنی و درصد حجمی بیان می‌کنند.به یاد داشته باشید بالا رفتن درصد فیلر هر چند باعث بهبود اغلب خواص مکانیکی می‌گردد، ولی سیّالیت کامپازیت را کاهش داده، منجر به ایجاد مشکلاتی در کاربرد آن مثل عدم تطابق مناسب با دیواره‌های و لبه‌های حفره می‌شود و این یک عامل محدودکننده در افزایش میزان فیلرها است.