تعیین ریسک

بررسی ریسک پوسیدگی عبارت است از احتمال بروز پوسیدگی‌های جدید در دهان بیمار و با پیشرفت ضایعات قدیمی به این شرط که تمام عوامل اتیولوژیک (مانند رژیم غذایی، زمان، سطح مستعد پوسیدگی و میزان پلاک) ثابت باقی بمانند. این ارزیابی اهمیت زیادی دارد چون می‌تواند به دندانپزشک در تصمیم‌گیری به ترمیم و یا تحت نظر قرار دادن دندان بیمار کمک زیادی کند. همچنین می‌تواند زمان معاینات دوره‌ای را تعیین نماید. بر همین اساس بیماران به سه دسته با ریسک بالا، متوسط و پایین تقسیم می‌شوند.

نرم افزارهای متعددی جهت تشخیص ریسک پوسیدگی در بیماران وجود دارد که دندانپزشکان می‌توانند از آنها استفاده نمایند. البته این وسایل کمکی در مراحل اولیه تکاملی خود قرار دارند و باید تحت بررسی‌های بیشتر قرار گیرند تا بتوان از آنها با اطمینان کامل استفاده نمود. لازم به ذکر است، رسیدن به چنین مرحله‌ای که بتوان با استفاده از رادیوگرافی دیجیتال و نرم افزارهای تشخیص پوسیدگی به راحتی ریسک پوسیدگی را تشخیص داد. چندان دور از ذهن نیست تا زمانی که چنین سیستم‌هایی به راحتی در دسترس همگان قرار گیرند، بهتر است از معیارهای یاد شده در فوق برای تشخیص و طبقه‌بندی بیماران از لحاظ پوسیدگی سود جست.

بیمارانی در رده ریسک بالای پوسیدگی قرار می‌گیرند که در اکثر موارد جزو دسته ریسک بالا در جدول زیر باشند در صورتی که این فاکتورها بین درجات بالا و پایین در حال تعادل باشند بیمار در رده متوسط قرار می‌گیرد. توضیح این فاکتورها برای بیمار از اهمیت بالایی برخوردار است، چون خود بیمار باید از این عوامل مطلع باشد و بتوان با همکاری دندانپزشک، عوامل ایجاد کننده پوسیدگی را به حداقل برساند.

جدول زیر نشان می‌دهد که ارزیابی ریسک پوسیدگی به چه نحوی بر زمان معاینات دوره‌ای، تصمیم‌گیری در ترمیم دندان و ارزیابی‌های رادیوگرافیک تأثیر می‌گذارد.