نورافشانی و دوربین داخل دهانی

در این بخش به دو مورد از روش‌های تشخیص پوسیدگی دندان خواهیم پرداخت.

نورافشانی از ورای دندان Transillumination

در این روش با استفاده از یک شعاع قوی نور، دندان از داخل روشن می‌شود.

 

سرمنبع نوری روی سطح باکال یا لینگوال دندان قرار گرفته، نور را به دندان می‌تاباند و از آنجایی که پوسیدگی، نور را کمتر از بافت سالم هدایت می‌کند، به صورت تیرگی مشخص می‌گردد.

از این روش می‌توان برای تشخیص پوسیدگی‌های پروکزیمالی قدامی و بعضی از پوسیدگی‌های خلفی و همچنین سندرم دندان ترک خورده استفاده کرد.

 

بازده دستگاه‌های نورافشانی عموما ۲۰۰۰ لوکس (واحد نور) بوده که توسط یک لامپ ۱۵۰واتی ایجاد می‌شود. قطر سر دستگاه ۰/۵ میلی متر می‌باشد. این وسایل خیلی گرون قیمت نیستند و می‌توان یکی از فیبرهای اپتیک مربوط به این کار را روی یونیت دندانپزشکی نصب کرد.

البته برای نورافشانی دندان‌های قدامی نیازی به وسایل پیچیده ای نیست و می‌توان با استفاده از نور یونیت و انعکاس آن توسط آینه دندانپزشکی از سطح لینگوال، دندان را روشن نمود. حساسیت تشخیصی بالای این تکنیک که گاهی اوقات از رادیوگرافی نیز بالاتر است، برای دندانپزشکان راهی ساده و بی دغدغه برای تشخیص پوسیدگی‌ها باز نموده است.

دوربین‌های داخل دهانی

دوربین داخل دهانی یکی از مؤثرترین روش‌های ارتباط با بیمار و همچنین از جمله وسایل مؤثر کمک تشخیصی جدید است. در برخی از دستگاه‌های جدید، سرهای متعددی برای دوربین داخل دهانی ساخته شده است که در تشخیص پوسیدگی‌های پروکزیمالی توسط نور مادون قرمز و پوسیدگی‌های اکلوزالی توسط فلورسنس به کمک دندانپزشک می‌آید.