پوسیدگی‌های پروکزیمالی و سرویکالی

دراین موارد بخاطر عدم دسترسی مستقیم به سطح پوسیدگی، تشخیص دشوار بوده و دندانپزشکی متکی بر یافته‌های رادیوگرافیک خواهد بود. باتوجه به پیشرفت کند ضایعات پروکزیمالی، سطح ضایعه تخریب خواهد شد که پوسیدگی به یک سوم خارجی عاج رسیده باشد.

بنابراین در یک بیمار با ریسک پایین، زمانی که ضایعه از محل اتصال عاجی- مینایی (DEj) می‌گیرد و با بررسی رادیوگرافی‌های دوره‌ای مشخص می‌شود که ضایعه در طول زمان رشد کرده باشد، باید ترمیم انجام شود. البته درصورتی که این بیمار به طور منظم جهت معاینات دوره‌ای مراجعه کند تعداد چنین دندان‌هایی زیاد باشد، می‌توان ابتدا آنها را تحت نظر قرار داد. در مواردی که بیمار جزء گروه ریسک بالا یا متوسط بوده و پوسیدگی به محل اتصال عاجی مینایی رسیده باشد، ضایعه حتماً باید ترمیم شود.

پوسیدگی های سرویکالی

سطوح سرویکالی (طوق دندان) ممکن است سالم، رنگ گرفته و دمینرالیزه و یا تخریب شده باشد و این دندانپزشک است که بدون استفاده از سوند باید بتواند بین موارد فوق تفاوت قائل شود به طور کلی:

-سطوح رنگ گرفته باید تحت نظر قرار گرفته شوند.

-سطوح رنگ گرفته و دمینرالیزه باید با استفاده از فلوراید و کلرهگزیدین دمینرالیزه شده و پوسیدگی متوقف شود.

-سطح تخریب شده و حفرات ایجاد شده باید ترمیم شوند.