معیارهای متکی به ارزیابی دندان

اعتقاد به این مسأله که تمام ضایعات لبه‌ای مانند لب پر شدن ترمیم‌ها نیاز به تعویض ندارند، از اهمیت زیادی برخوردار است. همچنین تمام تغییر رنگ‌های ترمیم‌های کامپازیتی نیز با تصحیحات سطحی و جلا دادن برطرف نمی‌شوند. بهتر است چنین ضایعاتی تحت نظر باشند، تا زمانی که بیمار به یکی از علل زیر نیاز به دخالت دندانپزشک را حس کند. این علل عبارتند از زیبا نبودن دندان‌های قدامی، گیر مواد غذایی، حساسیت، صدمه به بافت نرم اطراف ترمیم و پوسیدگی ثانویه.

پوسیدگی‌های ثانویه

با پوسیدگی‌های ثانویهٔ ایجاد شده در حواشی ترمیم‌های قبلی باید همانند یک ضایعهٔ مجزا برخورد کرد. همانند بیماری که یک پوسیدگی اولیه را نشان می‌دهد، ابتدا از روش‌های پیشگیری و سپس در صورتی که سطح ضایعه تخریب و حفره ایجاد شده باشد باید آن را ترمیم کرد. در صورت امکان، تراش ضایعه باید محدود به خود پوسیدگی بوده و به ترمیم قبلی نباید دست زد، مگر اینکه دسترسی به ضایعه و برداشتن کامل پوسیدگی امکان پذیر نباشد. ضایعات جدید در حاشیهٔ ترمیم‌های قبلی نشان دهندهٔ این است که:

●بیمار روش‌های پیشگیری و دستورات دندانپزشک را جدی نگرفته است.

●مصرف کربوهیدرات‌های قابل تخمیر در بیمار بالا رفته است (به عبارتی رژیم غذایی بیمار قدرت پوسیدگی زایی بالایی دارد و کریوژن (Cariogenic) است.) بهتر است پیش از اقدام به درمان‌های نهایی، مسائل مطرح شده در فوق مد نظر قرار گیرد.