شکست در نسج مجاور ترمیم
ترک خوردن و شکستن نسوج دندانی مجاور ترمیمهای قبلی اغلب به علل زیر میباشد:
●بدون پشتیبان شدن نسوج دندانی به علت پوسیدگی ثانویه.
●شکست نسوج بدون پشتیبان تحت فشارهای مضغی، که این مشکل بیشتر در ترمیمهای آمالگام پیش می آید. چون آمالگام بر خلاف کامپازیت قابلیت تقویت نسوج بدون پشتیبان را ندارد.
●پلیمریزه کردن یکبارهٔ ترمیمهای بزرگ و وسیع کامپازیتی در دندانهایی که کاسپهای نازک و ضعیف دارند،خصوصاً در حفرات سه سطحی دندانهای پره مولری که قبلاً ترمیم آمالگام داشته اند و حفره آنها برای گیر آمالگام دارای آندرکات میباشد.
●از بین رفتن هدایت اُکلوزالی کانین به علت سایش نوک کاسپ آن.
●براکسیزم و یا فشارهای نا متعارف اُکلوزالی .
●صدمات وارده به دندان های قدامی.
باتوجه به نکات زیر می توان از چنین شکست هایی جلوگیری کرد:
●به کارگیری روشهای پیشگیری همراه با درمانهای ترمیمی.
●برداشتن میناهای بدون پشتیبان پیش از ترمیم حفرهٔ آمالگام.
●استفاده از مواد ترمیمی باند شونده که میتوانند نسوج دندان را تقویت کنند (همانند کامپازیت رزین و یا باند کردن آمالگام به نسج دندان).
●استفاده از روش قرار دادن لایهای کامپازیت همراه با پلیمریزاسیون آهستهٔ ابتدایی.
●قرار ندادن لبههای ترمیم در نواحی تماس اُاکلوزالی با دندان مقابل.
●تجویز محافظهای دهانی برای بیمارانی که ورزشهای خشن میکنند.
●استفاده انتخاب شده از ترمیمهای غیرمستقیم مانند آنلههای طلا،کامپازیت و یا پرسلن برای پوشاندن کاسپهای ضعیف.
