شکست تودهٔ ترمیم

هنگامی که با شکست تودهٔ مادهٔ ترمیمی در بیماری مواجه می‌شویم بهتر است پیش از هر کاری به علت چنین شکستی پی ببریم. درصورتی که بلافاصله پس از قرار دادن مادهٔ ترمیمی و چند روز بعد از کار کلینیکی چنین اتفاقی بیفتد، می‌تواند به علت فشارهای بیش از اندازهٔ مضغی در یک ترمیم با کانتور طبیعی باشد که بهتر است اکلوژن دندان مقابل چک شود. همچنین ممکن است به علت قرار دادن مارجین حفره در ناحیه تماس اُکلوزالی دندان مقابل و یا به طور کلی بیرون زدگی کانتور ترمیم ،این مشکل ایجاد شود. در صورتی که این شکست پس از سال ها کار کلینیکی اتفاق بیفتد ممکن است به علت استرس‌های خستگی مادهٔ ترمیمی باشد. روش‌های درمانی چنین شکست‌هایی عبارتند از:

●ترمیم مستقیم ضایعهٔ مربوطه، ترجیحاً با همان مادهٔ مشابه ترمیم قبلی. یعنی اگر ترمیم شکست خورده، کامپازیت بود بهتر است ترمیم قسمت شکسته شده با مواد باندینگ و کامپازیت انجام گیرد و اگر آمالگام بود، با ایجاد حفرات گیردار آن را با آمالگام تعمیر کرد.

●در موارد شکستگی‌های بزرگتر گاه نیاز به تعویض ترمیم می‌باشد و توصیه به استفاده از ترمیم‌های غیر مستقیم می‌شود. بهترین روش برای پیشگیری از شکست توده‌ای ترمیم عبارت است از:

●ارزیابی اکلوژن بیمار قبل و بعد از انجام ترمیم با کاغذ آرتیکولاسیون.

●قرار ندادن لبه‌های ترمیم در نواحی تماس استاتیک یا دینامیک دندان مقابل.

●محدود کردن استفاده از کامپازیت رزین‌ها به ترمیم های کوچک و متوسط اُکلوزالی و پروکزیمالی دندان‌های پره مولر و مولر دائمی.