بیس‌ها

بیس‌ها مواد جایگزین کننده عاج هستند که موجب کاهش حجم ماده ترمیمی خصوصاً آمالگام می‌شوند. این مواد همچنین در ترمیم‌های غیرمستقیم به منظور پر کردن آندرکات‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرند. سمان‌های گلاس یونومر عادی و رزینی نمونه‌هایی از بیس‌ها می‌باشند. در گذشته سمان‌های زینک اژنول و زینک فسفات به عنوان بیس استفاده می‌شدند ولی امروزه با در نظر گرفتن خواص برتر انواع سمان‌های گلاس یونومر لزومی به استفاده از آنها حس نمی‌شود. استفاده از بیس‌ها به منظور جلوگیری از تحریکات حرارتی از ورای ترمیم‌های فلزی امروزه مورد مصرفی ندارد، چون تحریکات حرارتی برای پالپ مضر نیست.

بیس‌های باند شونده

بیس‌ها معمولاً در داخل حفره قرار داده می‌شوند و با محیط دهان تماس ندارند، در ترمیم‌های کامپازیت خلفی پروکزیمالی که کفه سرویکالی آنها پایین‌تر از محل اتصال سمان و مینا قرارداد اغلب با مشکل مواجه می‌شویم. به منظور بهبود انطباق ماده ترمیمی با کفه سرویکالی و کاهش گپ در این ناحیه پیشنهاد می‌شود که از یک لایه سمان گلاس یونومر عادی برای پوشاندن این ناحیه استفاده شود. به این روش تکنیک ساندویچ باز می‌گویند (Open sandwich Technique). متأسفانه پس از مدتی این سمان در محیط دهان حل می‌شود و به همین دلیل طول عمر این ترمیم‌ها زیاد نیست. برای رفع این مشکل می‌توان از سمان‌های گلاس یونومر رزینی استفاده کرد. این ترمیم‌ها طول عمر بیشتری دارند.