آزمایشهای تشخیصی و معاینات بصری در تشخیص پوسیدگی
در این بخش به دو مورد از روشهای تشخیص پوسیدگی دندان خواهیم پرداخت.
آزمایشهای تشخیصی
با وجود تمام آزمایشهای تشخیصی که در دسترس میباشد، احتمال بروز اشتباه از طرف دندانپزشک وجود دارد. به عنوان مثال پس از انجام این آزمایش چهار احتمال وجود خواهد داشت که عبارتنداز:
حالتهای مختلف
۱-مثبت حقیقی: در مواردی رخ میدهد که پوسیدگی وجود داشته و نتیجه آزمایشات نیز صریحاً آن را نشان میدهد. یک آزمایش تشخیصی خوب در اکثر موارد نتیجهای این چنین خواهد داشت.
۲-مثبت کاذب: در مواردی رخ میدهد که در صورت عدم وجود پوسیدگی، نتیجه آزمایشات وجود پوسیدگی را تأیید نماید.
۳-منفی حقیقی: این نتیجه در مقابل مثبت حقیقی قرار میگیرد و هنگامی رخ میدهد که در یک فرد عاری از پوسیدگی نتیجه آزمایشات نیز همین مسأله را تأیید نماید.
۴-منفی کاذب: درصورتی که دندان یا دندانهای بیمار پوسیده باشد. ولی نتیجه آزمایش، آن را عاری از پوسیدگی نشان دهد، نتیجه منفی کاذب خوانده میشود.
معاینات بصری
معاینه بصری دندان رایجترین روش تشخیص پوسیدگی است. البته قابل ذکر است که دقت این روش بسیار پایین میباشد. به کارگیری یک سوند چه تیز یا کند نه تنها روش مطمئنی برای تشخیص پوسیدگی نمیباشد، بلکه خود میتواند باعث ایجاد حفره در دندانی شود که قبلاً دچار دمیرالیزاسیون بوده است. بنابراین از پروبها فقط میتوان جهت خارج کردن اضافات و خردههای مواد نرم در حین معاینات کلینیکی استفاده نمود.
تشخیص حفرات ایجاد شده در اثر پوسیدگی، ساده است. در حالی که تشخیص پوسیدگی با در نظر تغییر رنگهای دندانی کاری است دشوار، چرا که توانایی دندانپزشک در دیدن تغییر رنگ متکی است برنوع و جهت نور و اینکه آیا از درشت نمایی استفاده شده یا خیر.
پوسیدگی مشخص اکلوزالی به همراه ایجاد حفره در دندان.
رادیوگرافیها میتوانند در تشخیص پوسیدگیها، بخصوص پوسیدگیهای پروکزیمالی کمک مؤثری کنند.
رادیوگرافی های یک بیمار.در تصویر زیر اهمیت گرفتن رادیوگرافی در مراجعات اولیه نشان داده شده است.
البته هنگامی که از رادیوگرافی جهت تشخیص پوسیدگیهای اکلوزالی استفاده میشود، باید در نظر داشت که قرار گرفتن سایه کاسپها برروی پوسیدگی میتواند در تشخیص پوسیدگیهای اولیه مشکل ایجاد کند.
